thumb|Zestaw ośmiu probówek do PCR (po 100 μl mieszaniny reakcyjnej) thumb|Termocykler
Reakcja łańcuchowa polimerazy, łańcuchowa reakcja polimerazy, PCR (od ) – metoda powielania łańcuchów DNA polegająca na łańcuchowej reakcji polimerazy DNA w wyniku wielokrotnego podgrzewania i oziębiania próbki, w warunkach laboratoryjnych. Technika ta została opracowana w roku 1983 przez Kary’ego Mullisa z kalifornijskiej firmy Cetus, za co Mullis otrzymał w 1993 Nagrodę Nobla.
Znajduje ona wiele zastosowań, między innymi w badaniach nad genomem, charakteryzowaniu ekspresji genów, klonowaniu genów, diagnostyce klinicznej, identyfikacji osób zaginionych i kryminalistyce, paleontologii.
Składniki mieszaniny reakcyjnej Do reakcji doprowadza się: matrycowy DNA, którego fragment ma być powielony mieszankę nukleotydów (czyli trójfosforanów deoksyrybonukleozydów) startery (primery), czyli krótkie oligonukleotydy DNA komplementarne do fragmentów matrycy znajdujących się na obu końcach danego genu. Wyróżnia się dwa typy starterów: starter przedniPolskie nazwy starterów wg (jego sekwencja musi być taka sama jak sekwencja powielana) i starter wsteczny (jego sekwencja musi być komplementarna do powielanej). termostabilną polimerazę DNA.