Tomáša Horvátha można zaklasyfikować jako twórcę postmodernistycznego. Jego proza posiada eksperymentalny charakter. Jest to rodzaj swoistej metafikcji, w której tematem tekstu staje się sam tekst. Powstaje w ten sposób autotematyczny, „lustrzany efekt” pisania o własnym pisaniu – zapis powstawania utworu jako procesu. Horváth kieruje się w stronę wyswobodzonego tekstu, gier językowych i zabaw ze znakiem, a przeciw realizmowi, podmiotowości oraz autorstwie jako instytucji. Postmodernistyczną koncepcję literatury Horváth wypełnia introwersyjnym sposobem pisania, w którym zamyka się na świat rzeczywisty, by otworzyć się na świat tekstu. Igranie z „wyeksploatowanymi” konwencjami literackimi, dwoistość lub nawet multiplikacja przedstawionych zdarzeń, parodystyczne ujęcie roli autora-narratora, parodystyczne potraktowanie czytelnika oraz ironia i czarny humor należą do tych chwytów literackich, które mogą zaświadczyć o postmodernistycznej orientacji prozy Horvátha. Horváth jest świadomy intertekstualności utworu literackiego, wie dobrze, że każdy nowy tekst powstaje w odniesieniu i w nawiązaniu do innych tekstów. Horváth, z sobie właściwym antykwarycznym rozumieniem literatury jako palimpsestu, na którym nawarstwia się przeszłość, doskonale wpisuje się w paradygmat twórców postmodernistycznych.