Marcello Filippo Antonio Pietro Francesco Bacciarelli (ur. 16 lutego 1731 w Rzymie, zm. 5 stycznia 1818 w Warszawie) – włoski malarz, przedstawiciel baroku i klasycyzmu, od 1756 czynny w Polsce, od 1766 nadworny malarz króla Stanisława Augusta, profesor Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, wolnomularz. Wraz z Janem Piotrem Norblinem uznawany jest przez historię sztuki za prekursora narodowej szkoły malarstwa polskiego.
Rodzina thumb|Marcel de Bacciarelli – autograf artysty. Marcello Bacciarelli pochodził z umbryjskiej szlachty osiadłej w Rzymie. Jego ojciec był z zawodu kucharzem. W Dreźnie Bacciarelli ożenił się z miniaturzystką Joanną Julianną Fryderyką z domu Rychter. Para miała dwóch synów oraz trzy córki. Najstarszy syn Fryderyk (1756–1829), był sekretarzem króla Stanisława Augusta i odegrał polityczną rolę w okresie prac Sejmu Czteroletniego, w 1794 był członkiem rządu insurekcji kościuszkowskiej Rady Najwyższej Narodowej. Młodszy syn Franciszek (1764–1842) ukończył Szkołę Rycerską w Warszawie, pełnił służbę wojskową w Kamieńcu Podolskim oraz walczył w randze kapitana w czasie insurekcji kościuszkowskiej, a po jej upadku administrował dobrami Bacciarellich w podłowickim Osieku, był także oficerem w powstaniu listopadowym w 1831.