Żerują one i rozwijają się na różnego rodzaju odpadkach organicznych obecnych w ulach i w ich otoczeniu. Szczególnie często spotyka się je na martwych pszczołach i resztkach ich pokarmu (pyłek, pierzga, miód) w czasie zimowania rodzin pszczelich. Preferencje pokarmowe i zdolności rozrodcze niektórych roztoczy zostały częściowo potwierdzone ich rozwojem i płodnością na produktach pszczelich (Chmielewski 1983, 1994, 1995b, 1998). W sytuacjach naruszenia równowagi biologicznej w badaniach liczebności roztoczy dominujących w siedlisku, pierzga przez rozkruszki, normalnie nie przynoszące szkody pszczołom, może ulec masowemu zasiedleniu i zanieczyszczeniu, co jest już wtedy szkodliwy dla pszczół. Jednak gdy dochodzi do zachwiania równowagi liczebnej między pszczołami a roztoczami, w sytuacji masowego pojawiania się tych ostatnich, zwłaszcza w osłabionych rodzinach pszczelich, rozkruszki mogą wchodzić na plastry nieobsiedziane i niezagospodarowane przez pszczoły, zasiedlać je i wykorzystywać zgromadzone w nich zapasy pokarmu gospodarzy (miód, pierzga), stając się ich szkodnikami. Takie porażone plastry przenoszone są często do pracowni i magazynów pasiecznych. Stają się wtedy źródłem porażenia przez rozkruszki przechowywanych tam zapasowych plastrów z pierzgą i innych produktów pszczelich, głównie pyłku i miodu.