Marcin z Opawy, Marcin Polak (, Martinus Polonus, ) herbu Boduła (ur. pomiędzy 1215 a 1220 w Opawie, zm. krótko po 22 czerwca 1278Dokładna data nie jest znana. W bulli z 23 grudnia 1279 papież Mikołaj III wspomina go jako zmarłą osobę, zob. August Potthast, Regesta pontificum Romanorum inde ab a. post Christum natum 1198 ad a. 1304, vol. II, Berlin 1875, s. 1749 nr 21666. w Bolonii) – arcybiskup gnieźnieński w 1278, kronikarz, dominikanin.
Życiorys Pochodził z Opawy w diecezji ołomunieckiej. Wstąpił do jednego z konwentów dominikańskich prowincji polskiej (prawdopodobnie wrocławskiej). W klasztorze wrocławskim prowadził działalność duszpasterską. Studiował zapewne w Studium Generalnym dominikańskim funkcjonującym w Paryżu, a od 1248 roku również w Kolonii, Bolonii, Montpellier i Oksfordzie. Nie uzyskał stopni uniwersyteckich. W 1261 został penitencjarzem i kapelanem papieża Aleksandra IV i jego następców. Na prośbę Klemensa IV napisał historię powszechną – Chronicon pontificum et imperatorum (kronika papieży i cesarzy) – w późnym średniowieczu najpopularniejszy zarys dziejów od czasów Chrystusa do 1277 (mimo licznych fałszów historycznych). Był też autorem kompendium wiedzy kanoniczej Margarita Decreti, napisał także Sermones de tempore et de sanctis i zbiór kazań.