Został on wodowany 19 marca 1946, a wszedł do służby 1 października 1951.
Konstrukcja i modernizacje Po wejściu do służby „Eagle” nie różnił się zasadniczo od lotniskowców okresu II wojny światowej, mając prostokątny pokład lotniczy i dość silne uzbrojenie artyleryjskie w postaci 16 dział uniwersalnych kalibru 114 mm i licznych działek plot 40 mm, naprowadzanych radarem. Posiadał dwa hangary dla samolotów: górny o wymiarach (długość / szerokość / wysokość) 124,66 × 20,4 × 5,33 m i dolny o wymiarach 52,4 × 16,4 × 5,33 m. Hangary były połączone z pokładem lotniczym dwoma podnośnikami samolotów, umieszczonymi centralnie w osi kadłuba na rufie i przed śródokręciem.
thumb|„Eagle” w 1970, po głównej przebudowie „Eagle” następnie był szereg razy przebudowywany. Od maja 1954 do lutego 1955 przeszedł modernizację w Devonport, po której otrzymał częściowo wystający poza lewą burtę skośny pokład do lądowania, którego oś wytyczona była pod kątem 5,5° do osi kadłuba. Zainstalowano też nowy system świateł wspomagających lądowanie.