Anna Pogonowska (ur. 7 stycznia 1922 w Łodzi, zm. 6 czerwca 2005 w Warszawie) – polska poetka, absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Łódzkim, debiutowała w 1948 tomikiem Węzły.
Życiorys Ojciec, Józef N. Pogonowski pochodził z Podlasia, z zawodu farmaceuta, był znanym w Łodzi działaczem społecznym i politycznym, przedsiębiorcą. Matka, Eugenia z domu Gadzinowska, urodziła się na Kujawach w rodzinie ziemiańskiej.
Pogonowska do wybuchu II wojny światowej uczyła się w Gimnazjum Heleny Miklaszewskiej w Łodzi. Wkrótce wraz z rodzicami i siostrą została deportowana na wschód do Generalnego Gubernatorstwa. W okresie okupacji mieszkała we wsi Tarnowska Wola. Pracowała wówczas jako robotnica leśna. Po ucieczce Niemców z ziem okupowanych w lutym 1945 wróciła do Łodzi. Zdała tam opóźnioną maturę i rozpoczęła studia na Uniwersytecie Łódzkim. W 1947 wyszła za mąż za architekta Jerzego Oplustila i przeniosła się na rok do Krakowa, gdzie kontynuowała studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po powrocie do Łodzi urodziła córkę Elżbietę, a później syna Pawła. W Łodzi też ukończyła studia, pisząc monograficzną pracę magisterską o poezji Bolesława Leśmiana. Obroniła się w 1950 roku.