Transkrypcja z punktu widzenia języka chińskiego to proces odwrotny do , który pozwala na zapisanie obcych nazw i nazwisk przy pomocy pisma chińskiego.
Główną zasadą takiej transkrypcji jest podobieństwo fonetyczne. Znaczenie użytych znaków jest na ogół (patrz poniżej) pomijane. Dla niektórych języków Chińczycy tworzą tabele, które ten proces ułatwiają. Częściej używane nazwy, nazwiska i imiona mają ustalone, słownikowe formy. Przykładami mogą być: 波兰 (bōlán) – „Polska”, transkrypcja nazwy angielskiej (Poland); 约翰 (yuēhàn) – chińska forma imienia Jan, która pochodzi od Johana, krótkiej formy holenderskiego Johannesa; 布什 (bùshí) – angielskie nazwisko Bush.
Ponieważ struktura fonologiczna języka chińskiego (język składa się ze stosunkowo niedużej liczby sylab) w przypadku wielu języków bardzo utrudnia dobranie możliwie podobnego ekwiwalentu, transkrybowanie na chiński cechuje się dużą dowolnością. Dlatego w wielu przypadkach współistnieje kilka form obcej nazwy, dopóki jedna z nich nie stanie się normą.