Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku między Segą a Nintendo narastała rywalizacja związana z premierami ich 16-bitowych konsol – Mega Drive (w Ameryce Północnej sprzedawanej jako Genesis) oraz Super Nintendo Entertainment System. Sega potrzebowała postaci-maskotki, która kojarzyłaby się z jej marką równie silnie jak Mario z Nintendo. Oczekiwano produktu przełomowego (ang. killer app) oraz bohatera, który trafiłby do odbiorców starszych niż dzieci, pozwoliłby zaprezentować możliwości Mega Drive i zapewniłby powodzenie handlowe w Ameryce Północnej.
Sega ogłosiła wewnętrzny konkurs na projekt maskotki. Ōshima zaprojektował niebieskiego jeża o imieniu Sonic, którego umieszczono w prototypie gry przygotowanym przez Nakę. Zanim dział przystąpił do prac nad platformówką Sonic the Hedgehog, projekt postaci złagodzono, tak by była mniej agresywna i trafiała do szerszego grona odbiorców. Zdaniem Ohshimy Sedze zależało na grze, która sprzedawałaby się dobrze zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Japonii. Ohshima i Naka dysponowali już gotową koncepcją gry oraz postaci, a sam Ohshima konsultował wcześniej pomysły projektowe z należącym do Segi działem zabawek i artykułów papierniczych.