Blackburn Buccaneer – brytyjski odrzutowy, poddźwiękowy pokładowy samolot szturmowy, skonstruowany w latach 50. w wytwórni Blackburn Aircraft, w służbie od 1961 do 1994.
Historia W lipcu 1953 marynarka brytyjska Royal Navy zgłosiła wymagania na projekt dwumiejscowego pokładowego samolotu uderzeniowego, zdolnego do przenoszenia broni nuklearnej i lotu poniżej pułapu wykrywania stacji radarowych, oznaczony NA.39. Wśród wymagań była możliwość lotu z dużymi prędkościami na małych wysokościach (1038 km/h na 60 m), wymagająca mocnej konstrukcji samolotu. Firma Blackburn Aircraft opracowała według tych wymagań projekt samolotu B.103, wykorzystując doświadczenia z wcześniejszych prac nad niezaakceptowanym myśliwcem. Problemem było jednak znalezienie silników o odpowiednim ciągu i rozmiarach. Rozwiązano to przez opracowanie lżejszej wersji silnika de Havilland Gyron, o ciągu zmniejszonym do 31,6 kN, uzyskując silnik Gyron Junior 101. Projektowanie rozpoczęto w 1954 i wstępny projekt opracowano w tym samym roku. Został on zaakceptowany przez marynarkę do realizacji i zamówiony dla lotnictwa marynarki wojennej (Fleet Air Arm – FAA).