Wersja ta była oparta na Mk.2, lecz pozbawiona wyposażenia morskiego i składanych skrzydeł, za to dostosowana do montażu dwóch rakietowych przyspieszaczy startowych (RATO).
Dalszy rozwój samolotu wiązał się z zainteresowaniem ze strony lotnictwa brytyjskiego – Królewskich Sił Powietrznych (Royal Air Force – RAF). Zbiegło się ono w czasie z krytyką kosztownego programu samolotu BAC TSR-2, który napotykał problemy. Jako alternatywę Blackburn proponował nowe modele, będące dalekim rozwinięciem Buccaneera: myśliwiec P.140, wariant uderzeniowy P.145 oraz ponaddźwiękowy samolot uderzeniowy P.150 (oparty na Buccaneerze z dłuższym kadłubem i nowymi skrzydłami). Projekty te jednak nie zostały zrealizowane.
W 1968 jednak, w związku z anulowaniem programu TSR.2 i konieczności zastąpienia starzejących się bombowców taktycznych English Electric Canberra, po rezygnacji z zakupienia amerykańskich General Dynamics F-111, RAF zdecydował zamówić 26 Buccaneerów S.2. Kolejne Buccaneery RAF otrzymał z zapasów Marynarki, która w latach 70. wycofywała ten typ samolotu.