Jako samolot szturmowy, Buccaneer zastąpił przede wszystkim Supermarine Scimitar. Jednakże, okazało się, że silniki Buccaneerów S.1, zwłaszcza w gorącym klimacie, są za słabe na start samolotu z lotniskowca z pełnym ładunkiem uzbrojenia i paliwa. Dlatego też na „Eagle” stosowano w dalszym ciągu samoloty Scimitar w roli powietrznych tankowców dla Buccaneerów, które teraz startowały z małym zapasem paliwa i uzupełniały go po starcie. Samoloty z „Eagle” w 1966 uczestniczyły w blokadzie dostaw ropy naftowej do Rodezji przez Mozambik (tzw. patrol Beira). 28–29 marca 1967 roku Buccaneerów użyto do nietypowej roli zatopienia bombami tankowca „Torrey Canyon”, który wszedł na skały koło Kornwalii, i zapalenia znajdującej się w nim i wypływającej z niego ropy. Podczas służby samoloty otrzymały możliwość przenoszenia pocisków powietrze-powietrze bliskiego zasięgu AIM-9B Sidewinder.
Podczas prób wersji S.2 w 1965, prowadzonych także na amerykańskim lotniskowcu USS „Lexington”, jeden z Buccaneerów dokonał przelotu z Goose Bay w Kanadzie do Lossiemouth w Szkocji bez uzupełniania paliwa, w ciągu 4 godzin i 16 minut (odległość 1950 mil). Był to pierwszy nieprzerwany przelot nad Atlantykiem samolotu Fleet Air Arm.