Staszica), zachowanyUsunięty został ostatecznie w 2010 r. podczas przebudowy pobliskiego skrzyżowania – podobnie, jak kilka pozostałych słupków hektometrowych, znajdujących się na trasie Wrocław Różanka – Wrocław Poświętne. na pasie zieleni pomiędzy jezdniami ulicy Żmigrodzkiej nieopodal Centrum Handlowego „Marino” i „Hasco-Leku”.
Warsztaty i główna parowozownia Kolei Wrocławsko-Trzebnicko-Prusickiej mieściły się w Trzebnicy, parowozownie pomocnicze natomiast – w Wysokim Kościele, Różance i Karłowicach. W 1902 dysponowano dziewięcioma parowozami firmy Krauss z Linzu, trzema wagonami bagażowymi, 25 osobowymi i 132 towarowymi. Oprócz tego w użyciu były także platformy do przewożenia wagonów normalnotorowych, pozwalające uniknąć konieczności przenoszenia z wagonu zwykłego na wąskotorowy ładunku dostarczonego koleją normalnotorową, a przeznaczonego do odbiorców znajdujących się w zasięgu tylko kolei wąskotorowej. W Różance istniało połączenie linii wąskotorowej z normalnotorową linią do Sołtysowic, dzięki temu możliwe było tu ładowanie na platformy wagonów normalnotorowych i przewożenie ich aż do Wysokiego Kościoła.
Przed I wojną światową roczne przewozy pasażerskie kolei sięgały 450 tys. osób (370 tysięcy na linii trzebnickiej), a towarowe – 100 tys. ton.