Niektóre operacje, takie jak wykonywanie pomiaru temperatury lub zapis do pamięci nieulotnej, mogą wymagać większego prądu, niż może dostarczyć zwykły rezystor podciągający. Stosuje się wówczas tzw. silne podciąganie (ang. strong pull-up), polegające na czasowym połączeniu linii danych ze źródłem zasilania przez układ o małej rezystancji. Szczegółowe wymagania zależą od konkretnego urządzenia.
Transmisja danych Wszystkie operacje na magistrali inicjuje urządzenie nadrzędne. Podstawowymi operacjami protokołu są:
impuls zerujący (ang. reset pulse); impuls obecności (ang. presence pulse); zapis bitu o wartości 0; zapis bitu o wartości 1; odczyt bitu.
Typowa sekwencja komunikacyjna rozpoczyna się od impulsu zerującego (restartującego). W trybie standardowym urządzenie nadrzędne wymusza stan niski przez co najmniej 480 µs, a następnie zwalnia linię. Podłączone urządzenia podrzędne sygnalizują swoją obecność przez wymuszenie na linii stanu niskiego.
Poszczególne bity przesyłane są w określonych przedziałach nazywanych szczelinami czasowymi (ang. time slots).