W tekstach składanych w języku polskim stosuje się ją przede wszystkim dla:
tytułów książek, utworów dramatycznych, utworów poetyckich (można je również ujmować w cudzysłowy, wtedy nie stosuje się kursywy); tytułów filmów, niecyklicznych programów telewizyjnych i radiowych; tytułów dzieł sztuki, piosenek, utworów muzycznych; słów i wyrażeń obcojęzycznych z wyjątkiem włączonych do rodzimego systemu fleksyjnego; didaskaliów; określonych elementów publikacji, takich jak cytaty, dedykacje, krótkie przedmowy, motta.
Kursywę stosuje się również do podkreślania miejsc, które mają zwrócić szczególną uwagę czytelnika, używa się jej także w publikacjach naukowych np. dla łacińskich nazw gwiazdozbiorów czy symboli wielkości fizycznych. W beletrystyce można ją zastosować do wyodrębnienia niewypowiedzianych myśli postaci. Często jest ona stosowana w składzie listów, gdyż swoim charakterem nawiązuje do pisma odręcznego.
Kursywy nie powinno się używać do zapisu tytułów cyklicznych programów telewizyjnych i radiowych, tytułów czasopism, serii wydawniczych, rozdziałów. W tych wypadkach stosuje się cudzysłów.
Zobacz też młodsza kursywa rzymska starsza kursywa rzymska