Zygmunt Gajewicz (ur. 24 października 1880 w Modlinie, zm. 3 stycznia 1942 w KL Dachau) – polski duchowny katolicki związany z diecezją łódzką, pedagog.

Był synem Józefa i Natalii z Woyciechowskich, bratem Bronisława Gajewicza i Wandy z Gajewiczów Nowickiej. W 1899 ukończył II Gimnazjum w Warszawie. W latach 1900–1905 studiował w warszawskim Metropolitalnym Seminarium Duchownym. Po przyjęciu święceń kapłańskich pracował jako wikariusz w Zgierzu, w 1911 został administratorem parafii w Otwocku, a w 1913 proboszczem w Kiczkach. W czasie I wojny światowej prowadził pracę pedagogiczną w Zgierzu. Od 1922 był profesorem, a następnie także wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. Otrzymał godność kanonika honorowego kapituły łódzkiej oraz pełnił funkcję cenzora ksiąg kościelnych.

W 1933 został proboszczem kolegiaty w Łasku i dziekanem dekanatu łaskiego. Zasiadał również w Radzie Powiatowej Szkolnej w Łasku z ramienia łódzkiej kurii biskupiej.