SM15 (polski typ Ls750H oraz 12D) – manewrowa lokomotywa spalinowa produkowana w latach 1963–1966 przez zakłady Fablok w Chrzanowie na podstawie dokumentacji radzieckiej lokomotywy ТГМ3. Odbiorcami lokomotyw były PKP (oznaczenie SM15) oraz zakłady przemysłowe (oznaczenie Ls750H).
Historia Geneza Na przełomie lat 50. i 60. wprowadzono program motoryzacji PKP. Program ten zakładał całkowite odejście od trakcji parowej poprzez zaniechanie wdrażania nowych typów lokomotyw parowych i stopniową kasację już istniejących. Mimo tego polskie fabryki rozwijały eksport parowozów głównie do ZSRR i ChRL. Pierwsze elektryfikacje (oprócz węzła warszawskiego) był realizowane od 1948 i w latach 50 rozpoczęto eksploatacje elektrowozów na szeroką skalę. Był jednak problem z liniami niezelektryfikowanymi, które wymagały stosowania lokomotyw spalinowych. Przed wojną PKP eksploatowało 50 wagonów motorowych, zbudowanych przez wiele różnych zakładów. Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego zaplanowało zaprojektowanie rodziny silników spalinowych o mocy od 350 do 2000 KM. W roku 1956 powstał prototyp wagonu motorowego napędzany dwoma nieudanymi konstrukcyjnie silnikami S56, które napędzały samochody ciężarowe Żubr A80.