Dlatego też nie można udzielić konkluzywnej odpowiedzi na pytania np. o etniczność kultury łużyckiej czy kultury wielbarskiej. Ostatnio podejmowane są starania utożsamienia kultur archeologicznych ze wspólnotami komunikatywnymi.
Nazwy kultur archeologicznych mogą pochodzić od: charakterystycznych cech narzędzi (np. kultura z tylczakami łukowymi); charakterystycznych cech ceramiki (np. kultura ceramiki wstęgowej, kultura amfor kulistych, kultura pucharów lejkowatych); sposobu grzebania zmarłych (np. kultury pól popielnicowych); miejsca odkrycia, czyli od tzw. stanowiska eponimicznego (np. kultura rzucewska od miejscowości Rzucewo, gdzie odkryto typowe dla tej kultury źródła archeologiczne).
Kultury archeologiczne mogą być definiowane przez archeologów w oparciu o jeden typ przewodni lub wyróżniane z uwzględnieniem całego zestawu typów. Pierwszy rodzaj definicji jednostek taksonomicznych, zwany monotetycznym, dominował przez długi okres w archeologii XX w.