Nierozerwalnie z korekcją gamma związana jest krzywa gamma opisująca stopień modyfikacji luminancji w całym dostępnym zakresie.
Krzywa gamma jest stosowana zazwyczaj w przetwarzaniu pojedynczych obrazów oraz sekwencji wizyjnych, zarówno analogowych, jak i cyfrowych, i pozwala na uzyskanie zakresu dynamiki, który jest aktualnie nazywany SDR (ang. Standard Dynamic Range), czyli standardowym zakresem dynamiki. Krzywa gamma oparta jest na ograniczeniach telewizorów kineskopowych (CRT), ponieważ bazująca na niej korekcja gamma została wprowadzona, aby skompensować ich charakterystykę wejściowo-wyjściową. Telewizory CRT, pozwalały na uzyskanie maksymalnej luminancji na poziomie 100 cd/m².
Korekcja gamma jest operacją punktową wykonywaną na obrazie monochromatycznym, bazującą na krzywej gamma. Wzór matematyczny tej korekcji jest następujący:
gdzie to liczba rzeczywista, a wartości wejściowe i wyjściowe zwykle należą do zakresu 0 – 1.