z pismem tym współpracował stale do 1957. W styczniu 1947 przeniósł się do Warszawy, gdzie kontynuował studia na Uniwersytecie Warszawskim i pracował w redakcjach czasopism „Pokolenia” oraz „Po prostu”.
Od 1948 pracował w redakcji poetyckiej Polskiego Radia; był autorem licznych słuchowisk, adaptacji radiowych oraz Radiowego Kabaretu Poezji. Od 1949 był członkiem Związku Literatów Polskich. Wydawał zbiory wierszy, tworzył poematy, tłumaczył z języka rosyjskiego, a potem serbsko-chorwackiego, pisał utwory dla dzieci i młodzieży. Publikował m.in. w „Nowej Kulturze” (1950–1963), „Życiu Literackim” (od 1951), „Przeglądzie Kulturalnym” (1952–1958), „Świecie” (1952–1969), „Płomyczku” (od 1953/54), „Kulturze” (od 1963), „Tygodniku Kulturalnym” (od 1971), „Expressie Wieczornym” (od 1977). Był autorem tekstów pieśni masowych, piosenek żołnierskich i rozrywkowych. Był jednym z najważniejszych reprezentantów środowiska tzw. Pryszczatych. Pryszczaci za główne zadanie literatury uznawali aktywne popieranie „władzy ludowej” w narzucaniu polskiemu społeczeństwu światopoglądu komunistycznego. Literatura miała zostać całkowicie podporządkowana nowej, komunistycznej władzy, stać się polem walki klasowej i rozprawy z „wrogami rewolucji”, zgodnie z jej sowieckim wzorem.