Naczelny Prokurator – w II Rzeczypospolitej, Rządzie RP na uchodźstwie oraz w pierwszych latach istnienia Polski Ludowej (do 1950 r.) naczelny organ prokuratury i zwierzchnik prokuratorów.
Urząd utworzony w 1919 r. na mocy (stricte tymczasowego) Dekretu Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego z dnia 8 lutego 1919 r. w przedmiocie ustroju Sądu Najwyższego (), utrzymany następnie przez art. 232 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (). W obu tych regulacjach funkcję Naczelnego Prokuratora sprawował z urzędu minister sprawiedliwości. Organem pomocniczym Naczelnego Prokuratora był Nadzór Prokuratorski.
Na mocy ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o Prokuraturze Rzeczypospolitej Polskiej () prokuraturę wyłączono ze struktur Ministerstwa Sprawiedliwości i podporządkowano Radzie Państwa, tworząc Generalną Prokuraturę kierowaną przez Generalnego Prokuratora RP. Jednocześnie zniesiono stanowisko Naczelnego Prokuratora.