Odtąd kursowały trzy kolejno numerowane linie: 1: plac Łużycki – dworzec kolejowy, 2: Piekary Wielkie – dworzec kolejowy – ulica Chojnowska, 3: Przybków – dworzec kolejowy.

W trakcie II wojny światowej przewód jezdny z miedzi zastąpiono wykonanym ze stali (metale nieżelazne konfiskowano do celów militarnych). W 1942 roku trzy wagony z Legnicy sprzedano do okupowanej przez Niemców Łodzi, sprowadzono też jeden wagon doczepny z Görlitz.

W okresie 1898–1945 przedsiębiorstwo tramwajowe w Legnicy posiadało równocześnie od 17 do 21 wozów silnikowych oraz od 5 do 13 wozów doczepnych. Napięcie elektryczne w sieci trakcyjnej wynosiło w Legnicy 500 woltów.

Na początku 1945 roku wobec postępu operacji dolnośląskiej wojsk radzieckich i zbliżania się frontu Legnica była przygotowywana do obrony, a komunikacja miejska została unieruchomiona.

Funkcjonowanie w latach 1945–1968 thumb|Konstal 5N pochodzący z Elbląga, ustawiony przed dawną zajezdnią tramwajową w latach 1998–2014. Tramwaj w detalach różni się od eksploatowanych do 1968 roku w Legnicy