roku życia (Senat) miał prawo głosu (także kobiety, co było bardzo progresywne jak na ówczesne czasy), równe – każdy głos miał taką samą wagę, bezpośrednie – wyborca oddawał głos bezpośrednio na kandydata, tajne – głosowanie odbywało się w sposób anonimowy, proporcjonalne – mandaty rozdzielano proporcjonalnie do liczby uzyskanych głosów, co sprzyjało reprezentacji różnych partii i mniejszości narodowych. Charakter wyborów zaczął zmieniać się po zamachu majowym w 1926 roku, który zapoczątkował autorytarne rządy sanacji. Wybory z 1930 roku, znane jako „wybory brzeskie”, były pierwszymi, które w sposób jawny i na dużą skalę naruszyły zasady demokratyczne. Choć formalnie ordynacja nie uległa zmianie, to kampania wyborcza była prowadzona z zastosowaniem licznych nadużyć. Wielu przywódców opozycyjnego Centrolewu, m.in. Wincenty Witos, zostało uwięzionych w twierdzy w Brześciu, a wiece opozycji były rozpędzane. Celem było zniszczenie jedności opozycji i zapewnienie zwycięstwa prorządowemu Bezpartyjnemu Blokowi Współpracy z Rządem (BBWR). Wybory z 1935 i 1938 roku miały już charakter czysto reżimowy. Odbywały się one na podstawie nowej, niedemokratycznej Konstytucji kwietniowej z 1935 roku oraz ordynacji wyborczych do Sejmu i Senatu z 8 lipca 1935 roku.., które w praktyce uniemożliwiały opozycji zdobycie mandatów.