W europejskiej wersji Weroniki Francuzka nie wychodzi ze swojego samochodu, podpatrując ojca zajętego pracą; w amerykańskiej natomiast ojciec wychodzi naprzeciw Véronique, a ona przytula się do niego.

Ścieżka dźwiękowa

Muzykę do Podwójnego życia Weroniki skomponował ceniony przez Kieślowskiego Zbigniew Preisner. Anna Al-Araj klasyfikuje ścieżkę dźwiękową skomponowaną przez Preisnera jako muzykę postromantyczną. Muzyka Preisnera wykorzystuje dwa lejtmotywy przewijające się przez całość filmu. Pierwszy z nich, „deszczowy”, jest prostą pieśnią chóralną „utrzymaną w trójdzielnym metrum”, wykorzystującą wysoki rejestr głosów kobiecych oraz „rytmiczne ostinato w partii chóru”. Z tego chóru stopniowo wyłania się śpiew Weroniki, dominujący pod koniec wykonywania muzyki. Natomiast motyw „łabędziego śpiewu” wprowadzony jest przez obój, z którym wchodzi w interakcję partia wykonywana przez Weronikę, a pod koniec tego motywu obu dźwiękom towarzyszy monumentalna orkiestra symfoniczna. Jako słów do pieśni Preisner użył fragmentów Piekła Dantego Alighieri.