W sumariuszu dominikanek (katarzynek) poznańskich znajdują się także wzmianki o Naramowicach, z których wynika, że zakonnice żyjące w XV i XVI wieku przypuszczały, iż niegdyś miejscowość należała do ich zakonu jednak nie znaleziono na to żadnych dowodów.
Pierwszy zachowany zapis o miejscowości pochodzi z 1366 i odnotowuje jako świadka Narama z Naramowic. W 1397 odnotowana została Kamerarowa, która była prawdopodobnie matką Erazma Rosmana Naramowskiego. W latach 1403-1444 właścicielem w miejscowości był asesor sądu poznańskiego Erazm Naramowski zwany też Rosmanem lub Rozmanem Naramowskim z Naramowic. W latach 1403-1405 toczył on spór sądowy z Dziersławem z Chyciny o 10 grzywien. W latach 1404-1405 Erazm Naramowski pozwał Piotra Zeberlicha z Piotrowa koło Czempinia w parafii Głuchowo o 100 grzywien. Sąd przysądził Erazmowi 50 grzywien od Macieja Ptaszkowskiego i 50 grzywien od Piotra Zeberlicha zgodnie z posiadanym przez niego dokumentem przysądnym uzyskanym wcześniej przez jego zmarłego ojca. W latach 1408-1411 Erazm reprezentował mieszkańców w różnych sprawach przed sądem miejskim w Poznaniu. Zachował się zapis mówiący o tym, że wójtowa z Buku winna mu była za usługi prawne 18 grzywien groszy praskich.