Choć praca Wertheimera z 1912 roku dotyczyła percepcji wzrokowej, wcześniejsze publikacje pozostałych członków zespołu sugerują, że zagadnienia związane z teorią Gestalt były analizowane również w kontekście percepcji słuchowej. Köhler, będący ekspertem w dziedzinie akustyki fizycznej (jego dyplom dotyczył jednak filozofii), oraz Koffka, zajmujący się badaniami nad zjawiskami ruchu i rytmu, wnieśli istotny wkład w rozwój teorii. W 1917 roku Köhler opublikował wyniki czteroletnich badań nad nauką szympansów, proponując i udowadniając rewolucyjną na owe czasy hipotezę, że zwierzęta mogą uczyć się poprzez „nagłe olśnienie” dotyczące struktury problemu. Zróżnicowane zainteresowania badaczy umożliwiły rozwój psychologii postaci, która wykraczała poza ramy teorii percepcji, obejmując szersze zjawiska poznawcze.