Matteo Castello, Matteo Castelli (ur. ok. 1560 w Melide nad jeziorem Lugano w Szwajcarii, zm. po 29 kwietnia 1634A. Stankiewicz, Jak Feniks z popiołów. Architektura kościoła franciszkanów w Zamościu, "Biuletyn Historii Sztuki", 84, 2022, nr 4, s. 867, 871. w Warszawie) – wczesnobarokowy architekt tesyński.
Życiorys Został sprowadzony do Polski w 1613 roku, na czas kiedy przenoszono cały dwór królewski na stałe do Warszawy. Od 1614 roku był nadwornym architektem króla Polski Zygmunta III Wazy. Należy do grona najważniejszych architektów rzymskiego baroku, zaraz obok Dominica Fontany i Carla Maderny. Początkowo działał jako kamieniarz i rzeźbiarz. Podczas działalności w Warszawie charakterystyczne było dla niego stosowanie kordonowych gzymsów, płycin, lizen, permutacyjnych ram i nadawanie budynkom form surowych i wstrzemięźliwych.
Jego następcą na stanowisku architekta królewskiego został, promowany przez niego, jego pomocnik Constantino Tencalla (jego siostrzeniec, także z Lugano).
We Włoszech Fasada kościoła Santa Susanna w Rzymie (współpraca z Francesco Rosii wg planów Carlo Maderno) – 1597–1603, kaplica Barberinich (Cappella Barberini) w kościele Sant'Andrea della Valle w Rzymie, kościół Sant'Andrea della Valle (z Carlo Maderna), Palazzo Mattei (z Carlo Maderna), kaplica Rucellai we Florencji