W tym czasie zdecydowano też ukończyć czwarty lotniskowiec, HMS „Hermes”, z licznymi zmianami w projekcie, w celu nadążenia za rozwojem techniki lotniczej.
Stępkę pod budowę HMS „Hermes” położono 21 czerwca 1944 roku w stoczni Vickersa w Barrow-in-Furness. Początkowo miał nosić nazwę „Elephant”, lecz szybko ją zmieniono dla upamiętnienia lotniskowca „Hermes” zatopionego podczas drugiej wojny światowej. Wodowano go dopiero 16 lutego 1953 roku, a wszedł do służby 25 listopada 1959 roku – piętnaście lat po rozpoczęciu budowy. „Hermes” pozostał ostatnim brytyjskim zbudowanym lotniskowcem dla samolotów konwencjonalnego startu (CATOBAR). Kolejne brytyjskie lotniskowce były mniejsze od niego, aż do czasu wejścia do służby typu Queen Elizabeth w 2017 roku.
Konstrukcja i modernizacje „Hermes” różnił się od trzech pierwszych okrętów typu Centaur, gdyż od początku wprowadzono na nim ulepszenia w projekcie. W miarę kolejnych modernizacji, różnice te się powiększały. Od początku otrzymał on częściowo wystający poza lewą burtę skośny pokład do lądowania, którego oś wytyczona była pod kątem 6,5° do osi kadłuba (8° według innych źródeł). Pokład lotniczy miał maksymalnie szerokość 44 m.