SceptycyWładysław Tatarkiewicz, Historia filozofii, t.3, str. 148-149, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1978. Sceptycy uważali, że przyczyna zjawisk jest niepoznawalna, np. poprzez odczucie tego, że miód (przyczyna zjawisk) smakuje słodko (zjawisko), nie oznacza tego, że jest on słodki. Nie da się przejść z ocen i wrażeń poszczególnych ludzi do tego, że mówią coś one o prawdziwej przyczynie zjawisk. Do argumentowania tego poglądu służyła sceptykom izostenia. Nie da się orzekać jednoznacznie o przyczynie, ponieważ każdemu sądowi można przeciwstawić inny. W przykładzie z miodem komuś innemu może on zdawać się, że zamiast słodkiego jest on gorzki (np. w chorobie). Wyciągali jednak inny wniosek niż Protagoras - uważali, że zatem trzeba wstrzymać się od sądu (epoche i afazja). Zamiast postulować istnienie użyteczności jako kryterium, sceptycy uznali, że niepodważalnego kryterium nie ma. Należy nic nie sądzić i nie orzekać. To ma doprowadzić człowieka do spokoju ducha i szczęścia.
Zobacz też utylitaryzm aporia, antylogia
Przypisy
Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne Kategoria:Doktryny epistemologiczne