Kolejne wizyty kupców z Daqin, którzy również dotarli do Chin drogą morską, odnotowano w latach 226 i 284.
Księga Późniejszych Hanów, Weilüe i Księga Wei opisują Daqin jako gęsto zaludniony obszar, którego mieszkańcy są wysocy i kulturalni, noszą haftowane ubrania, golą włosy i brodę.
Nazwa Daqin była używana na chińskich mapach aż do XVI wieku. Po upadku cesarstwa zachodniorzymskiego przez długi czas używano jej na określenie Bizancjum. Dokumenty chińskie potwierdzają pobyt bizantyjskich delegacji handlowych w Państwie Środka w latach 643, 667, 701 i 719. W źródłach chińskich termin Daqin wielokrotnie jest jednak niejednoznaczny i może odnosić się do każdego miejsca położonego daleko na zachodzie, m.in. Syrii, Palestyny czy nawet Persji. Nestorianizm, który w VII wieku trafił do Chin u schyłku Imperium Sasanidów, był w Chinach określany jako Religia Światła z Daqin (m.in. na steli z Xi’an).
Innymi nazwami odnoszącymi się do kraju Daqin były Líxuān () i Líjiān (), co mogło oznaczać Aleksandrię.
Przypisy
Kategoria:Geografia historyczna Kategoria:Historia Chin Kategoria:Starożytny Rzym