Walenty Winkler (ur. 3 lutego 1825, zm. 3 lutego 1888 w Świętochłowicach-Chropaczowie) – pisarz, jeden z najstarszych poetów górnośląskich.

Winkler z zawodu był górnikiem. Brak szczegółowszych informacji o Winklerze przypisuje się temu, że w przeciwieństwie do innych śląskich pisarzy ludowych tego czasu nie brał udziału w polskim życiu kulturalno-oświatowym, które wówczas zaczynało się w Chropaczowie i pobliskich Lipinach rozwijać.

Przyjaźnił się ze śląskim działaczem i literatem Juliuszem Ligoniem, z którym wchodził w literackie szranki na łamach prasy. Zaliczany jest do najwcześniejszych i najciekawszych pisarzy ludowych na Śląsku. Plon pisarski Winklera zamyka się w dwudziestu kilku wierszach, jest gatunkowo zróżnicowany.

Tworzył w latach 1882–1886, w okresie kulturkampfu; swe utwory publikował w tygodnikach śląskich. W swoich wierszach przeciwstawia się polityce pruskiej i jej społecznym skutkom (wiersze „Na czasie”, „Powaga pijaka”), ukazuje niedolę biednych („Dawniej a dziś”), piętnuje obłudę, egoizm, dewocję („Faryzeusze nowozakonni”).