Bitwa pod Legnicą (właściwie bitwa pod Pątnowem Legnickim) – starcie zbrojne, które miało miejsce 15 sierpnia 1760 w czasie wojny siedmioletniej, pomiędzy wojskami pruskimi pod dowództwem króla Fryderyka II a wojskami austriackimi dowodzonymi przez feldmarszałka Leopolda von Dauna.
Strategia dowódców Na wieść o zajęciu Kłodzka przez Austriaków (26 lipca) król pruski wyruszył z Saksonii na Śląsk i 9 sierpnia stanął pod Legnicą. Austriacy natychmiast skierowali pod Legnicę siły von Dauna. Fryderyk usiłował obejść lewe skrzydło Austriaków, lecz zagrożony osaczeniem przez przeważające siły austriackie - musiał cofnąć się pod miasto. Austriacy rozłożyli się pod Złotoryją, Kościelcem i Grzybianami, zagrażając pruskim liniom komunikacyjnym do Wrocławia (w którym znajdowały się siły księcia Henryka Pruskiego oraz magazyny). Fryderyk postanowił w nocy na 15 sierpnia odejść za rzekę Czarna Woda, aby zbliżyć się do Wrocławia. Von Daun nie wiedząc o tym przegrupowaniu, zamierzał obejść nocą pruskie skrzydła za pomocą korpusu gen. Ernesta Laudona (24 000 ludzi) i Franciszka Lacy'ego, zaś sam zamierzał uderzać w centrum głównymi siłami.