Ich średnia prędkość przelotu na umiarkowanym dystansie (około 800 km) to 80 km/h, jednakże prędkości do 94,5 km/h obserwowano w zawodach na krótkie dystanse (160 km).
Bezpośrednim przodkiem gołębia pocztowego jest gołąb skalny, protoplasta również kilkuset innych ras gołębi domowych (garłacze, pawiki, wywrotki i tak dalej). Rasy te ze względu na użytkowość można podzielić na trzy grupy: gołębie sportowe, wystawowe oraz przeznaczone na ubój. Większość ras zalicza się do gołębi wystawowych. Startują one w zawodach, gdzie ocenia się zgodność ich budowy z ustalonym wzorcem, a także stan zdrowia, cechy zewnętrzne: stan upierzenia, barwę oka, żywotność i tym podobne.
Cechy gołębia pocztowego: kolor i wzór upierzenia. Kolory podstawowe to: biały, niebieski, czarny, czerwony, szpakowaty, pstry. Rodzaje wzorów to: gładki (bez pasów), z pasami (nazywany płowym), nakrapiany oraz T-wzór. barwa tęczówki. Podstawowe kolory to: perłowy (glass), pomarańczowy (żółty), czarny (bycze oko) występujący u białych gołębi pocztowych oraz różowy u albinosów. masa ciała: 300–400 g (samce większe) długość życia: 10–12 lat, choć znane są przypadki dożycia 20 lat. pokarm: głównie zboża takie jak pszenica, jęczmień, owies, kukurydza, a także: ryż, proso, sorgo, słonecznik łuskany, rzepak, peluszka, groch, wyka, żyto, konopie i tym podobne.