Po nazwisku dodaje się często tytuły w rodzaju xiansheng (pan, albo mąż), nushi (pani o kobiecie w średnim wieku), taitai (pani, ale w szczególności mężatka; taitai używa się z nazwiskiem męża, mimo że Chinki nie zmieniają nazwisk po zamążpójściu), xiaojie (o młodej kobiecie) itd. W myśl tej zasady do Anga Lee, można zwrócić się Li Xiansheng (Panie Lee), a do Zhang Ziyi – Zhang Xiaojie (Panno Zhang).
Ekwiwalentem polskich „pan” i „pani” są także typowe dla języka chińskiego tytuły zawodowe, na przykład laoshi (nauczyciel), jiaoshou (profesor), daifu (doktor, o lekarzu), shifu (mistrz). Od takiego tytułu wzięła się w przeszłości zlatynizowana forma imienia Konfucjusza: po chińsku Konfucjusz nazywa się Kong Fuzi – Wielki Mistrz Kong – co jezuici zapisali po łacinie Confucius. Przestrzeganie odpowiedniej tytulatury zawodowej (dyrektor, kierownik, profesor) jest ważnym elementem chińskiej etykiety.
Uwaga: inaczej niż w języku polskim („pan minister Kowalski”), po chińsku nie łączy się tytułów zawodowych i grzecznościowych, a więc należy się zwracać Zhang jiaoshou (profesorze Zhang), a nie Zhang xiansheng jiaoshou (panie profesorze Zhang).
Tytuł zi (mistrz) występuje również po innych nazwiskach chińskich filozofów, na przykład Mengzi, Sunzi, Xunzi, Laozi, Mozi.