thumb|180px|Typowy attycki czerwonofigurowy lekyt cylindryczny z wyobrażeniem Greczynki z alabastronem (V w. p.n.e.) thumb|180px|Attycki lekyt aryballosowy (2 ćwierć V wieku p.n.e.) thumb|180px|Barwnie zdobiony lekyt białogruntowany z Hypnosem i Tanatosem (ok. 440 p.n.e.) thumb|180px|Lekyt aryballosowy z Attyki (między 420 a 380 p.n.e.), Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego Lekyt ( lḗkythos, lm. lḗkythoi) – w ceramice starogreckiej niewielkie dzbankowate naczynie o wydłużonym kształcie przeznaczone na oliwę i płynne pachnidłaW dawniejszej polskiej literaturze zwane lecytem (lecytką) – por. S.J. Gąsiorowski: Malarstwo starożytne w zbiorach Czartoryskich w Krakowie. Wybór zabytków. Kraków 1952, s. 5-6..
U Greków słowem tym ogólnie określano naczynie na wonności (również takie jak alabastron, aryballos). Współcześnie nazwa ta oznacza rodzaj dzbanuszka o wąskiej szyi z lejkowatym wylewem i niewielką stopką oraz z brzuścem o zróżnicowanym kształcie (w zależności od stylistyki okresu)Lexikon der alten Welt. Zürich-Stuttgart: Artemis Verlag, 1965, kol. 1706-07;