Po wszczęciu postępowania sąd ustanawiał nadzorcę sądowego (koszty jego pracy pokrywał przedsiębiorca prowadzący postępowanie naprawcze - w wysokości podwójnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw) nadzorca sądowy miał za zadanie czuwać nad prawidłowym przebiegiem postępowania naprawczego, ponadto sąd mógł powołać biegłego w celu sprawdzenia prawdziwości danych w oświadczeniu przedsiębiorcy i sprawdzenia stanu przedsiębiorstwa.
Skutki wszczęcia postępowania naprawczego były następujące: zawieszone zostają spłaty zobowiązań przedsiębiorcy; nie nalicza się odsetek należnych od przedsiębiorcy;
Nie mogły być wszczynane przeciwko przedsiębiorcy egzekucje i postępowania zabezpieczające, a wszczęte podlegały z mocy prawa zawieszeniu.
Od dnia wszczęcia postępowania naprawczego do dnia prawomocnego zatwierdzenia układu albo umorzenia postępowania przedsiębiorca nie można było zbywać ani obciążać swego majątku.
Głównym celem postępowania naprawczego i planu naprawy przedsiębiorstwa było przywrócenie przedsiębiorcy zdolności do konkurowania. Sposób naprawy (propozycje rozwiązań układowych) powinien był określać restrukturyzację zobowiązań, które mogły być objęte układami w postępowaniu upadłościowym oraz stan majątku oraz zatrudnienia w przedsiębiorstwie.