małej chirurgii). Ryzyko zgonu szacowane jest na 1:500 000 zabiegów. Tym niemniej przy kwalifikacji pacjentów do EW w każdym przypadku należy rozważyć bilans owego ryzyka oraz potencjalnych korzyści. W przebiegu zabiegów EW może dojść do następujących, zagrażających życiu komplikacji: zawał mięśnia sercowego migotanie komór zatrzymanie akcji serca zapaść sercowo-naczyniowa stan padaczkowy
Historia Przed wprowadzeniem do lecznictwa zabiegów EW stosowano terapię „wstrząsami kardiazolowymi” wprowadzoną przez Ladislasa Medunę (dożylne podanie kilku mililitrów kardiazolu). Osoba leczona, po podaniu kardiazolu traciła przytomność i dostawała drgawek toniczno-klonicznych. Metoda kardiazolowa charakteryzowała się bardzo przykrą dla chorego „aurą” (stanem przeddrgawkowym), który nie podlegał amnezji. Terapia elektrowstrząsowa tej poważnej wady nie miała. Wywodzi się ze spostrzeżeń, że osoby doznające zaburzeń psychicznych, po napadzie padaczkowym nie prezentowały (lub prezentowały o zauważalnie mniejszym nasileniu) wcześniejszych zaburzeń myślenia bądź nastroju. Elektrowstrząsy wprowadzone zostały w 1938 roku przez włoskich lekarzy Ugo Cerlettiego i Lucio Biniego. Po okresie szerokiego stosowania zabiegów EW, wraz z wprowadzeniem do lecznictwa pod koniec lat 50.