Jego Pamiętnik starego subiekta, obejmujący dziewięć z dwudziestu ośmiu rozdziałów utworu, stanowi jeden z najważniejszych elementów konstrukcji narracyjnej powieści.
Rzecki jako romantyk Tomasz Sobieraj interpretuje Ignacego Rzeckiego jako depozytariusza romantycznej historiozofii obecnej w Lalce. Rzecki postrzega historię przede wszystkim jako dzieje walki o wolność narodów i jednostek, podporządkowując wydarzeniom politycznym również motywacje innych bohaterów, zwłaszcza Wokulskiego. Reprezentuje charakterystyczną dla romantyzmu wiarę w sens dziejów, bohaterstwo oraz możliwość ludzkości, jednak jego sposób rozumienia historii zostaje skonfrontowany z bardziej sceptyczną wizją świata przedstawioną w powieści. Także według Macieja Michalskiego Rzecki postrzega rzeczywistość przez romantyczny mit polityczny, co utrudnia mu zrozumienie prawdziwych motywacji innych postaci, a nawet swoich własnych. Tożsamość Rzeckiego opiera się na pamięci i przeszłości, których interpretacji Rzecki nie chce lub nie potrafi zmienić, nawet gdy przestają wyjaśniać teraźniejszość. Podobnie Tazbir określa Rzeckiego mianem ostatniego romantyka, zwracając uwagę, że jego poglądy, sposób życia i ubiór wyraźnie kontrastują z rzeczywistością epoki. Według badaczki, Rzecki pozostaje patriotą i idealistą, gotowym poświęcić się dla sprawy narodowej.