Współcześni badacze są zdania, że rama narracyjna zastosowana w filmie (historia doktora Caligari jako opowieść Francisa) jest przyczyną powstania ontologicznej dwuznaczności: nie wiadomo, która z dwóch zaprezentowanych rzeczywistości jest prawdziwa. Widz musi zdecydować, czy świat przedstawiony przez Francisa jest rzeczywiście rojeniem chorego umysłu, czy może przeciwnie, zupełnie zdrowy Francis został uwięziony przez podstępnego Caligari w zakładzie dla obłąkanych. Narracja filmu prowadzona z punktu widzenia Francisa może skłaniać do przyjęcia tej drugiej perspektywy.
Estetyka filmu Wśród badaczy kina zdania są podzielone, co do kwestii, czy Gabinet jest pierwszym, czy jednym z pierwszych filmów ekspresjonistycznych (zależy to m.in. od przyjętej przez badacza definicji ekspresjonizmu). Film Wiene określa się jako „oficjalny” początek niemieckiego ekspresjonizmu filmowego. Wśród innych filmów w tej estetyce, niewiele przykłada tak dużą wagę do scenografii jak Gabinet doktora Caligari. Film Wiene był próbą nobilitacji sztuki filmowej, jest niekiedy określany mianem „kina scenografów”, których znaczenie dla kształtu dzieła było w nim kluczowe (scenografię tworzyli Hermann Warm, Walter Reimann i Walter Röhrig). Wszystkie sceny zostały nagrane w studio filmowym.