Płochacz holenderski jest potomkiem dawnych ptaszników, czyli psów hodowanych do polowań z udziałem ptaków, o umaszczeniu biało-rudo-czerwonym. Psy tego typu występowały w Westfalii oraz na terenach przygranicznych z Holandią. Dzięki ściśle określonym cechom jakie musiał posiadać kooikerhondje (m.in. nie mógł osiągać zbyt dużych rozmiarów oraz wymagany był biały, puszysty, dobrze widoczny ogon, co miało związek ze sposobami polowań przy użyciu klatek), a także uważnej selekcji osobniczej stosunkowo szybko uzyskano jednolity typ płochacza.
Pod koniec wieku XIX zaczęło ubywać płochaczy holenderskich, a od całkowitego wymarcia rasę uratowała baronówna van Harderbroek z Ammerstol. W okresie II wojny światowej udało jej się wyhodować dwa mioty pochodzące od suki żyjącej w Fryzji, odpowiadającej jej wyobrażeniu o tej rasie. Od roku 1943 psy zaczęły być rejestrowane w holenderskiej Księdze Rodowodowej, a w roku 1971 wzorzec został przyjęty przez holenderską organizację kynologiczną i w tym samym roku rasa została uznana przez FCI, jako niderlandzka rasa psów.
Wygląd i budowa Kooikerhondje jest jednym z najmniejszych psów na ptaki, osiągającym do 40 centymetrów wysokości w kłębie. Szata i umaszczenie Umaszczenie jest białe w rude i rudoczerwone plamy.