Adoniasz (hebr. אדוניה, Panem jest Jah) (ur. po 1010 p.n.e. w Hebronie, zm. ok. 970 p.n.e.) – syn Dawida, króla Izraela i Judy. U schyłku życia ojca rywalizował o sukcesję ze swoim przyrodnim bratem Salomonem. Po śmierci ojca i objęciu rządów przez Salomona został na polecenie tego ostatniego stracony.
Życiorys Adoniasz był czwartym z kolei synem Dawida. Jego matką była Chaggita. Dokładna data narodzenia Adoniasza nie jest znana. Wiadomo, że urodził się w czasie, kiedy stolicą jego ojca był Hebron - czyli w okresie między śmiercią Saula a zdobyciem Jerozolimy przez Dawida. Pierwszy fakt często datuje się na ok. 1010 p.n.e., drugi na ok. 1003 p.n.e.
Pod koniec życia ojca zaczął domagać się sukcesji. Do najpoważniejszych stronników Adoniasza należeli kapłan Abiatar i dowódca wojska Joab. Kiedy przy kamieniu Zochelet u źródła Rogel (u zbiegu dolin Hinnom i Cedronu za południowym murem Jerozolimy) zabił na ofiarę owce, woły i tuczne cielce zaprosił wszystkich swych braci, synów królewskich oraz wszystkich ludzi z Judy, sługi króla oraz wszystkich ludzi z Judy, sługi królaPierwsza Księga Królewska 1,9 (Biblia Tysiąclecia)., pominął jednak swojego przyrodniego brata Salomona i jego stronników. Wzbudziło to niepokój Batszeby, jednej z żon Dawida. Ta uzyskała od starego króla zapewnienie, że kolejnym władcą będzie jej syn Salomon.