thumb|200px|Kapitel koryncki z motywem liścia akantu
Akant – motyw zdobniczy w formie stylizowanego liścia, kwiatu i wici akantu, dziko rosnącej rośliny śródziemnomorskiej.
Motyw znany i stosowany od starożytności w elementach architektury – przykładem jest głowica kolumny w porządku korynckim (po raz pierwszy zastosowano taki ornament w świątyni Apollina w Bassai, okolo 420 p.n.e.) czy kompozytowym (w architekturze rzymskiej), a także w malarstwie wazowym i reliefie. W późniejszych wiekach wykorzystywany we wszystkich stylach wzorujących się na sztuce antyku. W okresie średniowiecza często wykorzystywany był m.in. w dekoracji włoskich rękopisów iluminowanych (XIII i XIV wiek). Jeden z najważniejszych elementów ornamentalnych w renesansie, w którym obok liścia pojawia się również forma kwiatu akantu. W epoce nowożytnej występują następujące formy akantu: akant mięsisty/bujny (acanthus mollis) – charakteryzuje się grubymi, ciężkimi liśćmi (w sztuce europejskiej od ok. 1630 r., w Europie Środkowej od poł. XVII w.) akant suchy (acanthus spinoza) – akant o przestylizowanych, „wysuszonych” liściach (od ok.