Z czasem nazwa została skrócona do John Bull, a przez to, że była używana znacznie częściej niż Stevens to wkrótce wyparła tę nazwę.
We wrześniu 1836 John Bull wraz z dwoma wagonami została przewieziony kanałem do Harrisburga, stając się pierwszą lokomotywą na tym terenieWilson, s. 54..
Przebudowa i pierwsze wystawy Stephenson zbudował lokomotywę w systemie 0-4-0 (system 0-4-0 w notacji Whyte’a dla parowozów oznacza 2 wiązane osie napędzające oraz brak osi tocznych zarówno przed, jak i za osiami powiązanymi). Moc pociągowa była przenoszona z kotła do kół za pomocą dwóch tłoków znajdujących się pomiędzy osiami. Tłoki były połączenie z korbowodem, który łączył je z tylną osią. Tylne koła zostały połączone z przednimi za pomocą dwóch wiązarów.
Z powodu kiepskiej jakości torowiska w USA w porównaniu do norm obowiązujących w Wielkiej Brytanii, dochodziło do licznych wykolejeń. Z tego względu inżynierowie z C&A dodali z przodu lokomotywy wózek toczny, dodatkowo wózek ten był skrętny co ułatwiało poruszanie się po zakrętach, które były ciaśniejsze niż w Wielkiej Brytanii. Wprowadzenie wózka tocznego spowodowało jednakże konieczność przecięcia wiązarów. Z tego względu napędzane były tylko tylne koła.