Również publikowane do końca XX wieku wykonane przez Sergiusa Ruegenberga (głównego kreślarza w biurze Miesa) rysunki pawilonu stanowiły w rzeczywistości artystyczne i schematyczne przetworzenie rzeczywistego rzutu, pomijając rzeczywisty podział towarzyszących pomieszczeń techniczno-gospodarczych. Dodatkowo na wystawę International Style Johnson i Hitchcock wykonali nowe przerysy, pomijając dalsze szczegóły takie jak otaczająca pawilon zieleń, schody z tylnej strony, czy zmieniając wielkość trawertynowej ławki, a jednocześnie przedstawiając krawędź płaszczyzn cokołu jako obiegającą cały budynek (w istocie tylko z trzech stron). Na tej podstawie wielokrotnie rysowano dalsze przedstawienia, np. aksonometryczne.
Nawarstwienia zmian w rysunkach i szczupłość materiałów ikonograficznych przyczyniły się do stworzenia licznych interpretacji architektury pawilonu przez krytykę, często wychodzących poza intencje architekta. Przykładowo przeprowadzone od lat 90. badania szkiców projektowych dowiodły, że Mies nie przywiązywał dużej wagi do porządkującej swobodny układ płaszczyzn regularnej siatki konstrukcyjnej, wedle której rozstawione były słupy.