Odmiennie sytuacja przedstawiała się na terenach górskich, gdzie wobec braku odpowiedniej słomy żytniej i dostatku drewna krycie gontem i dranicami przetrwało aż do czasu wprowadzenia nowszych pokryć z papy, blachy, eternitu i in.
Obecnie gontowe pokrycia dachów na nowych budowlach spotyka się najczęściej na terenie Karpat, przede wszystkim na Podhalu, gdzie są cechą stylu zakopiańskiego w architekturze. Największą w Europie powierzchnią współczesnego dachu krytego gontem (6000 m²) do roku 2012 był dach Domu Turysty im. Mariusza Zaruskiego w ZakopanemDom Turysty PTTK w Zakopanem – bardzo smutny koniec epoki.. Dla porównania suma powierzchni krytych gontem w XIV-wiecznym kościele pw. Marii Panny w Haczowie to ok. 15000 m².
Pod koniec XX wieku wprowadzono także materiały bitumiczne do wykonywania pokryć dachowych o nazwie „gonty papowe” lub „gonty bitumiczne”. Wykonane są z papy, przycinane do kształtu ułożonych w rzędzie dachówek.
Specjalną odmianą gontów są kaszubskie szyndle, zwane też szyńdami. Są one bardzo cienkie (5 mm), ale też bardzo trwałe, ponieważ nie są cięte wzdłuż słojów, a pod kątem.