Niemcy ogłosiły rozpoczęcie programu konstrukcji nowego pocisku IRIS-T w kooperacji z Grecją, Norwegią, Szwecją, Włochami i Kanadą, która wkrótce wycofała się z projektu.
Udział prac badawczych podzielono pomiędzy uczestników projektu: Niemcy 46% Włochy 19% Szwecja 18% Grecja 13% pozostałe 4% Norwegia i Kanada.
W 2003 r. do projektu dołączyła się Hiszpania.
Pierwsze dostawy pocisków IRIS-T dla Luftwaffe miały miejsce 5 grudnia 2005 roku.
Właściwości pocisku IRIS-T Pocisk IRIS-T został skonstruowany w taki sposób, aby można go było wystrzeliwać z takich samych wyrzutni, jak AIM-9 Sidewinder. W porównaniu z amerykańskim odpowiednikiem charakteryzuje się on większą czułością systemu naprowadzającego umożliwiającą atak celu od frontu z 5 do 8 razy większej odległości, niż wersja pocisku AIM-9L Sidewinder.
IRIS-T korzysta z tej samej matrycy FPA, którą zastosowano w najnowszej wersji AIM-9X oraz Python 5.