zmieniła nazwę na Patrioten für Deutschland, a 1992 r. na Bürgerrechtsbewegung Solidarität. Ruch LaRouche’a działa również poprzez organizacje społeczne takie jak Human Rights Coalition, Europäische Landwirtekommission Commission, Internationale d’Enquête sur les Atteintes aux Droits de l’Homme, Fusions-Energie-Forums czy Schiller Institute. Wydaje pisma „New Federalist”, „Neue Solidarität”, „Executive Intelligence Review” i inne.
Ideologia larouchystowska odwołuje się do tradycji „Platona, Leibnitza i Franklina” postulując rządy „humanistycznej elity”. Wiąże się z tym konserwatyzm kulturowy w duchu judeochrześcijańskim (m.in. postulat wskrzeszenia klasycznej kultury europejskiej). Program gospodarczy zakłada daleko posunięty interwencjonizm państwowy i masywne inwestycje publiczne (m.in. projekt „Eurazjatyckiego Mostu Lądowego”, wyprzedzający chińską inicjatywę „Nowego Jedwabnego Szlaku”). Cechą charakterystyczną larouchyzmu jest spiskowa wizja dziejów, w której centrum ludobójczej konspiracji stanowi brytyjska finansjeraJ. Tomasiewicz, Między faszyzmem i anarchizmem. Nowe idee dla Nowej Ery. Pyskowice 2000, s. 7-14.
Zobacz też Instytut Schillera
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2019