5 stycznia 1066 r. zmarł bezpotomnie król Anglii Edward Wyznawca, co spowodowało wiele komplikacji. Co prawda Edward już w 1052 r. wyznaczył na swego następcą władcę Normandii Wilhelma Zdobywcę, lecz gdy zmarł, władcą Anglii ogłosił się hrabia Wessex Harold II, szwagier Edwarda, twierdząc, że to on został wyznaczony na następcę tronu. Okazało się, że do tronu może pretendować także małoletni brat Małgorzaty, ur. ok. 1051 r. Edgar II Ætheling (Zesłaniec).

Zaistniała sytuacja doprowadziła jesienią 1066 r. do wojny pomiędzy Haroldem II, Wilhelmem i królem Norwegii Haraldem III Surowym, który również zgłosił pretensje do tronu. Anglia po bitwie pod Hastings musiała uznać się za pokonaną.

Na tronie zasiadł Wilhelm Zdobywca, a Agata musiała uciekać z kraju. Wraz z dziećmi opuściła w 1069 r. Nortumbrię, zamierzając powrócić na Węgry. Sztorm zniósł ich statek do Szkocji, gdzie oddali się pod opiekę Malcolma III „Canmore”, króla Szkocji. Miejsce, w którym miała wylądować Agata, znane jest dziś jako „Nadzieja Świętej Małgorzaty”.