W ten sposób połączył w swoich rękach pion cywilny i wojskowy organizacji. W końcowym okresie okupacji niemieckiej nakazał przeciwdziałanie grabieży i wywózki majątku z Pomorza. 11 stycznia 1945 r. wydał rozkaz specjalny o rozpoczęciu akcji sabotażowo-dywersyjnej na tyłach wycofujących się wojsk niemieckich. W sytuacji poważnych spustoszeń wśród członków organizacji spowodowanych aresztowaniami oraz wobec perspektywy zajęcia Pomorza przez Armię Czerwoną i możliwości prowokacji uznał przejście do drugiej konspiracji za niemożliwe i ogłosił 21 marca 1945 r. rozwiązanie organizacji. Jej członkowie mieli ujawnić się i przekazać posiadaną broń nowej władzy.
W dniach 12–13 stycznia 1946 r. wziął udział w pierwszym po wojnie kongresie działaczy kaszubskich w Wejherowie, otwierając go uroczystym przemówieniem.
Pod koniec lutego 1946 r. został aresztowany przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego pod fałszywym zarzutem współpracy z Niemcami i szpiegostwa i poddany 2-miesięcznemu brutalnemu śledztwu. Zmarł 27 września 1946 r. z powodu uszkodzenia nerki podczas przesłuchań.