Produkcję seryjną uruchomiono w 1974 r. i kontynuowano do 1991 r. w zakładach lotniczych w Tbilisi. Łącznie wyprodukowano ponad 30 000 egzemplarzy. Pierwsze wzmianki o nowym pocisku w zachodniej prasie specjalistycznej pojawiły się w 1976 r., kiedy odnotowano jego obecność na węzłach podwieszeń samolotów MiG-23. W nomenklaturze NATO otrzymał oznaczenie AA-8 Aphid.
Unowocześniona i wprowadzona w 1982 r. do uzbrojenia wersja pocisku R-60M (kod NATO AA-8 Aphid-B) ma poprawioną zwrotność, została wyposażona w chłodzony detektor podczerwieni o większej czułości i poszerzonym do 40° kątem śledzenia celu. Nowa wersja pocisku jest zdolna do atakowania celów z przedniej półstrefy i z odległości 250 metrów, posiada też laserowy zapalnik zbliżeniowy.
Od 1999 r. zmodyfikowana wersja pocisku była używana w jugosłowiańskim zestawie przeciwlotniczym M55A3B1.
R-60 stanowi wyposażenie samolotów MiG-21, MiG-25, MiG-27, MiG-29, MiG-31, Su-17/20,22, Su-24, Su-25, Jak-28, Jak-38, Jak-141 oraz śmigłowców bojowych Mi-24 oraz Ka-50. Pomimo wprowadzenia do uzbrojenia nowocześniejszych pocisków R-73, R-60 nadal pozostają w uzbrojeniu wielu armii.